De emotionele programmering van het altijd maar anderen te moeten helpen

D

Op 9 juni 2017 las ik op Facebook een mooi stuk geschreven door Laozi Viola Blessing over de oplossingen-cultuur.

———————–

Vandaag wil ik stilstaan bij wat ik zou willen noemen ‘de oplossingen-cultuur’. Het is een fenomeen dat door social media als facebook enorm zichtbaar is geworden: het aandragen van oplossingen voor anderen waar mogelijk een probleem of ongemak ervaren wordt. Ik heb zelf een kleine 20 jaar in de reguliere hulpverlening gewerkt en het bedenken en aandragen van oplossingen voor anderen was onderdeel van mijn werk. Tegenwoordig lijkt alsof iedereen betaald wordt voor het aandragen van oplossingen voor anderen om ongemak uit de wereld te helpen. En dan gaat het niet eens om het ongemak van de ander maar vooral het eigen ongemak bij het horen of lezen van een ongemakkelijke situatie van een ander. Ongemakkelijke situaties van anderen moeten namelijk zo snel mogelijk geëlimineerd worden en dan het liefst middels mijn aangedragen, zelf bedachte of intuïtief doorgekregen oplossing. Dat is namelijk waar de ander met smart op zit te wachten. Denken wij. Maar eigenlijk is het onze eigen behoefte en programmering dat wij zelf beter zouden worden van het bedenken van oplossingen voor anderen.
In mijn eigen facebookgroep noemde ik het ‘elkaar be-therapieën’. Immers als een ander iets deelt wat mogelijkerwijs een ongemak zou kunnen zijn, dan is dat eigenlijk een uitnodiging om daar een (al dan niet therapeutische) oplossing voor aan te dragen. Zelfs als daar niet om gevraagd wordt. 
Gisteren meldde ik in een post dat tijdens mijn workshops steeds op wonderbaarlijke wijze de meditatiemaskers verdwijnen. Deze ongemakkelijke situatie was al een tijdje in mijn bewustzijn en werkelijkheid, tot daar ineens vanuit mijzelf omhoog borrelde wat de oplossing was: voortaan zou ik mensen vooraf informeren om een eigen meditatiemasker mee te nemen. Helemaal niet ingewikkeld, ik moest er alleen nog even woorden aan geven op facebook. Zo voelde dat. Toch was het ongemak dat deze situatie op dat moment blijkbaar voor anderen teweeg bracht meteen een uitnodiging om oplossingen te bedenken en aan te dragen. Dit terwijl de oplossing al in de post vermeld stond. Wat ging hier mis? Ik had niet gevraagd om oplossingen. Ik had zelfs een oplossing vermeld. Toch lezen mensen niet dat de situatie al opgelost is. Mensen zijn gefocust op het detecteren van mogelijk ongemak. En bij mogelijk ongemak gaan er allerlei alarmbelletjes af en gaat de oplossingenmachine inwerking. Op de een of andere manier lijkt het onmogelijk om gewoon met een ongemak ‘te zijn’. 
Er is een mooie quote van Lao Tzu: ‘Do you have the patience to wait until your mud settles and the water is clear? Can you remain unmoving until the right action arises by itself?’
Deze quote mogen we ook toepassen op onze interactie met anderen: hebben wij voldoende geduld om te zijn met het ongemak van de ander zodat de ander de ruimte krijgt om te zijn met wat is (ook als het gedeeld wordt)? Mag de modder er lang genoeg zijn om de lotus de ruimte te geven te ontvouwen? 
Tijdens mijn workshops benoem ik tegenwoordig bij aanvang al: ‘Je bent hier niet om advies te geven aan andere deelnemers. Er is niets, maar dan ook niets, dat jij vanuit jouw referentiekader kunt bedenken dat overtreft wat de eigen ziel van de ander kan aandragen voor dit moment’. En daar ligt dan ook de focus op tijdens mijn workshops, verbinding met EIGEN ziel. 
Dat is precies wat hier misgaat namelijk. We zijn getraind, geprogrammeerd, om naar buiten te kijken naar anderen. Ongemak dat wij in onszelf ervaren wordt zichtbaar in anderen omdat we er in onszelf niet bij kunnen. Zolang ik maar met de ander bezig ben, en oplossingen bedenk, hoef ik zelf niet in verbinding te zijn met wat er bij mij van binnen leeft. En alsof ik bonuspunten kan scoren door de juiste oplossing voor een ander aan te dragen, word ik vanuit mijn ego beloond dat het met mij toch nog niet zo slecht gesteld is. Kijk eens wat een wijsheid ik voor de ander in pacht heb! 
Tijdens de shift naar 5D zal ieder van ons gaan ervaren dat ‘oplossingen’ die vanuit oud paradigma en referentiekader aangedragen worden door anderen vanuit een vreemde wereld lijken te komen. Het resoneert niet meer. Daar waar de oude wereld afbrokkelt, heeft het geen enkele meerwaarde meer om elkaar te ‘be-therapieën’. De antwoorden komen immers van binnenuit. Dat kan ook niet anders want onze realiteit gaat zich van binnenuit, vanuit verbinding met de ziel, ontvouwen, terwijl oude programmering wordt losgelaten. Dat wil niet zeggen dat we er niet voor elkaar zouden mogen of willen zijn, maar de intentie van het zijn met de ander verandert. ‘Holding Space’ voor aanwezigheid van de ziel van de ander is de nieuwe therapie, ruimte geven aan de modder zodat daar als vanzelf een wonderbaarlijk mooie lotus uitgeboren mag worden. Zo ontstaat het nieuwe ‘samen-Zijn’. Zo dragen we elkaar van 3D naar 5D, in aanwezigheid van onze ziel. Zo geven we ruimte aan de worteling van goddelijke essentie en aanwezigheid in een nieuwe tijd. 

©Viola2017

———————–

Het gaat er dus om dat we getraind, geprogrammeerd zijn altijd maar anderen te moetenhelpen.

Én dat is precies wat het voorgestelde basisinkomen doet. Het financiële probleem van de een moet door anderen worden opgelost. De een krijgt de ruimte niet om zelf met een oplossing te komen om te zien waarom het in hem/haar niet financieel stroomt. Het hele idee van het basisinkomen is dat we de ander moeten helpen in het kader van solidariteit.

We zijn allemaal gelijkwaardig. Dat betekent dat als de een in staat is geld/inkomen/overvloed te creëren een ander dat ook kan. En die wijsheid draagt ieder van ons in zich. Geef de ander de tijd om dat te vinden ipv te bedekken met onvoorwaardelijk basisinkomen.

Ik durf het zelfs nog scherper te formuleren: het basisinkomen is puur een parasitair systeem. Het staat toe dat iemand kan teren op de energie van een ander. Iemand, die geen of weinig inkomen heeft, heeft het recht om geld te krijgen. Een ander moet een deel van zijn/haar inkomen maar even afstaan onder de noemer solidariteit. Dat betekent dat die ander minder overhoudt of meer moet werken. Meer werken betekent meer inspanning. Inspanning levert spanning op. Een ander woord voor spanning is belasting. Zo ontstaat belastingheffing.

Die ontstane belasting gebruiken/misbruiken/verdraaien de Archonten, want de Archonten kunnen niets zelf creëren. Ze kunnen alleen maar kopiëren en dingen verdraaien. Als wij als mens daarin meegaan, dan geven wij hun verdraaiing energie. Wij voeden hun verdraaiing en daarmee creëren wij hun verdraaiing en wordt het manifest. Vervolgens komen ze met hun ‘goede bedoelingen’ aan om de zwakkeren/de minderbedeelden/de armen te helpen onder de noemer solidariteit. Het is toch sociaal om een ander te helpen? Tuurlijk dat is zo. Maar is inkomensoverheveling daadwerkelijk helpen? Of is het slechts pappen en nat houden? Wat is de werkelijke reden dat het bij hen financieel niet stroomt? Met de argumenten van solidariteit en ‘de breedste schouders, dragen de zwaarste lasten’ moet iedereen belasting betalen. Echter, slechts een klein deel van de belastinggelden komt daadwerkelijk bij de gemeenschap terecht. De rest komt bij de Archonten terecht en zo kunnen zij ons geld/onze energie afnemen. Nogmaals, de Archonten kunnen niets creëren, dus moet er een origineel, dat ze kunnen verdraaien/vervormen/vertekenen. De Archonten zijn parasitair van aard dat teert op de energie van een ander; de slaaf en de meester. Zij hebben slaven nodig, die voor hen werken (= energie geven). Dat is precies wat het basisinkomen in essentie doet.

Download pdf document